เมื่อเห็นชื่อเรื่องครั้งแรก ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักกับหนังเรื่องนี้ แต่เมื่อได้ดูแล้วคิดว่าโชคดีเหลือเกินที่ได้ดู มันทำให้คิดได้ว่า ไอ้ที่เราบ่นๆ "โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว ทำไมชีวิตฉันมันช่างเฮงซวยเช่นนี้ "นั้น ช่างน่าขำสิ้นดี ยังมีคนอีกตั้งมากที่เขาหมดหนทางยิ่งกว่าเรา แต่เขาก็ต้องต่อสู้ ดิ้นรนให้ถึงที่สุดเพื่อให้ถึงฝั่งฝันที่เรียกว่า ความสุข เราเลยมีกำลังใจขึ้นอีกโข
วันนี้ไปห้องสมุด ว่าจะอ่าน Gross อ่านได้แค่สามหน้า ปรากฏว่าสติแตก ไปดูหนังที่ห้องสมุดฉายกะแนน Die Heart ก็มันดี สุดขั้วจริงๆ ชอบตรงที่ลูกสาวของแมคเกลนพูดว่า "พ่อ.... พวกมันมีกันแค่ 5 คน" มากเลย สรุปแล้วช่วงนี้ดูแต่หนังขอรับกระผม หนังสือหนังหาไม่ต้องแตะกัน อีกแค่ 23 วันเท่านั้น โอ้! นับถอยหลังได้แล้วพี่น้อง
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น